30 days song challenge
Challenge - 30 piosenek na 30 dni - szybki (he he) wpis subiektywnie muzyczny
Nie wiem, czy wystarczająco jasno dałam już internetom do zrozumienia, że współorganizuję pilski konwent gier i fantastyki, dlatego czynię to niniejszym. :D Ale najpierw - w ramach tego konwentu mam dla Was dwa (lub nawet trzy!) konkursy, w których może wziąć udział każdy, a zwłaszcza każdy, kto właśnie to czyta!
![]() |
| Zdjęcie z prywatnego archiwum, bo czemu nie. |
Przyznam, że sama nie sądziłam, że tak szybko po ostatnim Potworze poczuję potrzebę napisania kolejnego - ale kiedy usłyszałam nowy utwór Strachów na Lachy, na domiar złego pełniący rolę Piosenki Dnia Trójki, po prostu nie mogłam się powstrzymać. Zacznijmy jednak od rysu historycznego, czyli... srogiej prywaty.
![]() |
| Mniej więcej tak sobie wyobrażam reakcję ludzkości na ten post. |
UWAGA - post wzbogacony o materiał dowodowy!
Ostatnio - czyli w ten weekend - aktywizowałam się na blogaskowym Fejsbuku, ale teraz uświadomiłam sobie, że właściwie warto by i tutaj umieścić historię mego życia, którą dziś popełniłam. Przed państwem moja PASTA.
Gdyby ktoś się martwił, to wyjaśniam, że przerwa jest tymczasowa i w porównaniu z poprzednimi przerwami naprawdę niewarta uwagi, bo potrwa jedynie do niedzieli, ewentualnie do poniedziałku przyszłego tygodnia. Dlaczego?
Jeśli ktoś paczał na akwarelovego fejsa, to mógł wypaczeć oraz wywnioskować, że ostatnie dni upłynęły mi na przerzucaniu i sortowaniu niewyobrażalnej ilości rzeczy. Dzisiejszy wpis co prawda nie dotyczy tych konkretnych rzeczy, które przerzucałam i sortowałam w ostatnich dniach, a rzeczy, które przerzucałam i sortowałam przy okazji naszego remontu. Są to bowiem - tam da da dam! - notatki i rysunki ze starych szkolnych zeszytów Lunatyczki!
Zapraszam więc na prywatne wspominki z czasów szkolnych i mam nadzieję, że będziecie się bawić równie dobrze, jak ja, kiedy wydobywałam to wszystko z dna regału.
Mam na imię Lunatyczka i od pięciu lat jestem partnerką mężczyzny cierpiącego na nerwicę.
Opowiadanie o chorobach i zaburzeniach psychicznych w Polsce, mimo rosnącej świadomości na ich temat, wciąż nie spotyka się z właściwą akceptacją. Przyznanie się do tego rodzaju "defektu" to wciąż swoisty rodzaj społecznego samobójstwa. Te kwestie stanowią tabu - zostały zepchnięte poza społeczną świadomość, a poruszanie ich jest wysoce niesmaczne, żeby nie powiedzieć: niestosowne.
![]() |
| I słodki kotek na dobry początek, czy ten wieczór może być lepszy? |
Dzień dober.
Być może zdarzyło Wam się zauważyć, że ostatnimi czasy nie było mnie za bardzo w Internetach - a przynajmniej w tych rejonach Internetów, w których zwykłam bywać. Jeśli w związku z tym naszła kogoś refleksja w stylu Oh noes, Lunatyczki trud skończon, już nigdy nie dowiem się, jak skończyła się simsowa telenowela i w ogóle smuteg mocno - to niniejszym
przepraszam, że umrzyłam. D:
Przypomniało mi się, że mam na dysku zdjęcia zamierzchłych dzieł, które jeszcze nie ujrzały światła[wodu] dziennego. Posucha na blogasku to niezły moment, aby je pokazać i poudawać, że robi się coś ambitnego.
Oto kartka urodzinowa wykonana na osiemnastkę mojej najlepszej psiapsióły - jesoo, kiedy to było!
Ależ się nad nią wtedy narobiłam - miałam jazdę na kolaże, więc cierpliwie wycinałam z gazet i kolorowych papierków wszystkie te drobniusie elementy i wyklejałam, wyklejałam... Jakbym miała dzisiaj tak się bawić, to bym chyba qrwicy dostała.
Do tego wymyśliłam przestrzenny środek - opracowałam autorski mechanizm i zagospodarowałam powstałe tym sposobem składane kolumienki z niewiarygodnym wprost wyczuciem - pamiętam, że zajęło mi to mnóstwo czasu i jak tak teraz patrzę na efekt, to nie mogę uwierzyć, że mi się chciało, no naprawdę...
W ogóle to była ekstremalnie pamiętna osiemnastka.
Poznałam wtedy faceta psiapsióły, który w jej opowieściach był wspaniałym, dojrzałym i opiekuńczym mężczyzną, a okazał się dziwacznym typem z marginesu, dobre kilka lat od nas starszym, który po pierwszych toastach o mało co nie pobił się z psiapsióły szwagrem, kolegą i każdym jednym, który mu się nie spodobał...
...oraz wspierałam rzeczonego kolegę, dla odmiany rok młodszego, który bardzo przeżywał własną niedojrzałość, niestrawność po alkoholu, niezainteresowaną nim psiapsiółę i wygrażającego mu psiapsióły faceta...
...oraz zostałam obdarzona znienacka francuskim pocałunkiem przez starszą siostrę psiapsióły, zadeklarowaną wówczas biseksualistkę (obecnie dzieciatą i prawie mężatą).
Piękne czasy.
Następna następność to album - wykonany tego roku w sierpniu dla tej samej psiapsióły, dla odmiany na 21 urodziny, a otrzymany od niej z poleceniem odrestaurowania właśnie na powyższej osiemnastce.
Bez wyznaczonego deadline'u naprawdę ciężko się pracuje!
Album był z tych starszych - zdjęcia należało do niego wklejać, a poszczególne karty nakrywały arkusze bibułki. Ponadto stanowił pamiątkę po mamie psiapsióły, miał dużą wartość sentymentalną i był mocno nadgryziony zębem czasu.
Nie wiedziałam za bardzo, jak daleko mogę się posunąć przy naprawie - czy wymieniać poplamione karty? Czy wklejać nowe bibułki w miejsce starych, brudnych i pogniecionych? Czy obkładać go w imitację skóry? Czy do tego trzeba go rozkręcić? Generalnie strasznie bałam się za niego zabierać, żeby go przypadkiem nie zniszczyć i zarobić od psiapsióły z zabytkowej, dla odmiany ojcowskiej, dubeltówki.
Aż w końcu stwierdziłam, że dosyć tego jałowego zastanawiania się. Czas podjąć decyzję! Przedsięwziąć jakieś środki! Ruszyć z tym z kopyta!
Więc ruszyłam... zapytać mamy.
Mama ma odpowiednie wyczucie oraz wystarczająco wydatne doświadczenie introligatorskie, aby wiedzieć, co zrobić z takim fantem - po poważnej naradzie zdecydowałyśmy się na pozostawienie oryginalnych kart i bibułek oraz obłożenie albumu bez rozkręcania - w piękny, lakierowany papier o wysokiej gramaturze.
Jeśli miałabym z jakiegoś powodu kochać pracę w drukarni, to byłaby to właśnie dostępność epickich materiałów do zadań papieroplastycznych!
Wizyta na dwudziestych pierwszych urodzinach nie była już tak pamiętna - chyba się zestarzałyśmy :C
___________________________________________________
Na blogasku znów nieurodzaj - przyznam, że jakoś nie mam natchnienia. Moją kreatywność pochłaniają prace zaliczeniowe, a wolny czas spędzam na obszywaniu lalek na okres jesienno-zimowy (no ale ileż można ciągle lalki pokazywać!).
BTW: ostatnio w ogóle nie oglądałam telewizji. Jeśli spotkaliście się ostatnio z jakimiś skandalicznie złymi reklamami, dajcie cynk - dawno się nad niczym takim nie pastwiłam ;-)
Oto kartka urodzinowa wykonana na osiemnastkę mojej najlepszej psiapsióły - jesoo, kiedy to było!
Ależ się nad nią wtedy narobiłam - miałam jazdę na kolaże, więc cierpliwie wycinałam z gazet i kolorowych papierków wszystkie te drobniusie elementy i wyklejałam, wyklejałam... Jakbym miała dzisiaj tak się bawić, to bym chyba qrwicy dostała.
Do tego wymyśliłam przestrzenny środek - opracowałam autorski mechanizm i zagospodarowałam powstałe tym sposobem składane kolumienki z niewiarygodnym wprost wyczuciem - pamiętam, że zajęło mi to mnóstwo czasu i jak tak teraz patrzę na efekt, to nie mogę uwierzyć, że mi się chciało, no naprawdę...
W ogóle to była ekstremalnie pamiętna osiemnastka.
Poznałam wtedy faceta psiapsióły, który w jej opowieściach był wspaniałym, dojrzałym i opiekuńczym mężczyzną, a okazał się dziwacznym typem z marginesu, dobre kilka lat od nas starszym, który po pierwszych toastach o mało co nie pobił się z psiapsióły szwagrem, kolegą i każdym jednym, który mu się nie spodobał...
...oraz wspierałam rzeczonego kolegę, dla odmiany rok młodszego, który bardzo przeżywał własną niedojrzałość, niestrawność po alkoholu, niezainteresowaną nim psiapsiółę i wygrażającego mu psiapsióły faceta...
...oraz zostałam obdarzona znienacka francuskim pocałunkiem przez starszą siostrę psiapsióły, zadeklarowaną wówczas biseksualistkę (obecnie dzieciatą i prawie mężatą).
Piękne czasy.
Następna następność to album - wykonany tego roku w sierpniu dla tej samej psiapsióły, dla odmiany na 21 urodziny, a otrzymany od niej z poleceniem odrestaurowania właśnie na powyższej osiemnastce.
Bez wyznaczonego deadline'u naprawdę ciężko się pracuje!
Album był z tych starszych - zdjęcia należało do niego wklejać, a poszczególne karty nakrywały arkusze bibułki. Ponadto stanowił pamiątkę po mamie psiapsióły, miał dużą wartość sentymentalną i był mocno nadgryziony zębem czasu.
Nie wiedziałam za bardzo, jak daleko mogę się posunąć przy naprawie - czy wymieniać poplamione karty? Czy wklejać nowe bibułki w miejsce starych, brudnych i pogniecionych? Czy obkładać go w imitację skóry? Czy do tego trzeba go rozkręcić? Generalnie strasznie bałam się za niego zabierać, żeby go przypadkiem nie zniszczyć i zarobić od psiapsióły z zabytkowej, dla odmiany ojcowskiej, dubeltówki.
Aż w końcu stwierdziłam, że dosyć tego jałowego zastanawiania się. Czas podjąć decyzję! Przedsięwziąć jakieś środki! Ruszyć z tym z kopyta!
Więc ruszyłam... zapytać mamy.
Mama ma odpowiednie wyczucie oraz wystarczająco wydatne doświadczenie introligatorskie, aby wiedzieć, co zrobić z takim fantem - po poważnej naradzie zdecydowałyśmy się na pozostawienie oryginalnych kart i bibułek oraz obłożenie albumu bez rozkręcania - w piękny, lakierowany papier o wysokiej gramaturze.
Jeśli miałabym z jakiegoś powodu kochać pracę w drukarni, to byłaby to właśnie dostępność epickich materiałów do zadań papieroplastycznych!
Wizyta na dwudziestych pierwszych urodzinach nie była już tak pamiętna - chyba się zestarzałyśmy :C
___________________________________________________
Na blogasku znów nieurodzaj - przyznam, że jakoś nie mam natchnienia. Moją kreatywność pochłaniają prace zaliczeniowe, a wolny czas spędzam na obszywaniu lalek na okres jesienno-zimowy (no ale ileż można ciągle lalki pokazywać!).
BTW: ostatnio w ogóle nie oglądałam telewizji. Jeśli spotkaliście się ostatnio z jakimiś skandalicznie złymi reklamami, dajcie cynk - dawno się nad niczym takim nie pastwiłam ;-)
Jak ten czas leci!
Ledwie w czerwcu (pamiętam, jakby to było wczoraj) robiłam winietki na cudze wesele, a tu nagle przyszedł wrzesień - i nagle musiałam robić własne!
Chętnie bym się wzruszyła z powodu refleksji nad ironiczno-lirycznymi wersetami prozy mego życia.
Ale nie miałam na to czasu D:
No bo wiecie - proza życia. Wszystkie rzeczy niezbędne do pomyślnego zawarcia związku małżeńskiego i wyprawienia wesela stulecia załatwialiśmy z doskoku, a generalnie - ryliśmy w robocie od rana do wieczora, bo mieliśmy tłusty temat do zamknięcia. Termin jego zamknięcia przypadał, rzecz jasna, w przeddzień naszego ślubu.
Także tego. Urabiając sobie ręce po łokcie zastanawiałam się, czym powinna w przededniu ślubu zajmować się panna młoda. Według moich skromnych przekonań miało to być wzięcie kąpieli z bąbelkami, nałożenie maseczki z alg morskich, natarcie się tysiącem wonnych olejków i tym podobne uskutecznianie przyjemnych i pożytecznych zabiegów upiększających (ciało) i kojących (duszę).
Tymczasem ja w przeddzień własnego ślubu odkurzałam i myłam podłogi, przygotowywałam pokoje dla gości, dekorowałam sobie samochód oraz robiłam 1001 innych rzeczy, których nie powinnam, a do trzeciej w nocy dokańczałam to:
![]() |
| Komplet - winietki, zawieszka na wódkę oraz podziękowania dla gości w epickim kształcie porcji tortu. |
![]() |
| To były naprawdę epickie podziękowania, bo dodawane do porcji pełnowymiarowego (niekartonowego) tortu weselnego. |
![]() |
| I na sukni mamy. I siostry. I świadkowej. A tu widać kawałek bukietu - miniaturowe bordowe goździki (stoją w wazonie do tej pory i wyglądają wciąż świeżo i wdzięcznie) |
![]() |
| A podziękowania kryły w środku pojedyncze rafaello, którego papierek pasował kolorystycznie do tegoż zacnego zestawu dobroci. Ach, ten nasz perfekcjonizm! |
Po owocnym i upragnionym zakończeniu tego dzieła udałam się na czterogodzinny spoczynek, aby następnie zerwać się i kontynuować przygotowania na przyjęcie gości. Szczęśliwym trafem do godziny 10 udało nam się jeszcze wygospodarować dwadzieścia wolnych minut na pierwszą (i jedyną) lekcję pierwszego tańca. W dalszej części dnia natomiast czekała mnie niezwykle frapująca, samotna wyprawa autem po 40 km w tę i z powrotem, aby ściągnięty do domu mej przyszłej rodziny znajomy wizażysta (wicemistrz świata) mógł zrobić mnie na bóstwo - na cztery godziny przed ślubem.
Na drogę powrotną do domu zabrałam swą wicemistrzowską ślubną koafiurę, wicemistrzowski makijaż, trzy materace i trzy osoby z przyszłej rodziny. Po dotarciu na miejsce mogłam w końcu ogarnąć w pewnym stopniu ogólną kosmetykę mej skromnej osoby. Następnie zostałam zapakowana w ślubną kieckę, siłą wypchnięta z pokoju w ramiona Pana Młodego, wybłogosławiona i poprowadzona do samochodu. Bez bukietu, więc świadkowa musiała zrobić rundkę z powrotem.
Btw, samochód też był epicki - dwudziestoletni biały kabriolet marki Saab. Mieliśmy przyjemność korzystać z niego jeszcze tydzień po weselu i ten piękny krokodylek pozostawił nas absolutnie zakochanych, śmiertelnie stęsknionych i z wielką saabokształtną dziurą w serduszkach.
Zajechaliśmy pod kościół na dziesięć minut przed czasem - w sam raz na zakończenie innego ślubu. Ponieważ peleton cudzych gości był wyjątkowo rozwlekły, skitraliśmy się samochodem za plebanią i czekaliśmy, aż wszyscy cudzy goście się rozjadą. Nerwy w strzępkach, mnie już brało jakieś delirium, Książę wyglądał, jakby miał zaraz umrzeć, świadkowa cała skręcona... tylko świadek siedział za kierownicą jako ten kwiat lotosu na tafli jeziora. Nie wiem, co brał, ale się, świnia, z nami nie podzielił.
W końcu cudzy goście pojechali, nasi zapakowali się do kościoła, a my mogliśmy stanąć w pełnej krasie i chwale przed wejściem i... posrać się, że na chórze nie ma scholi, gdzie jest schola, miała się zainstalować na chórze po poprzednim ślubie, nie ma ich pod kościołem, a przecież byli, a my nie mamy telefonów, więc do nich nie zadzwonimy, olaboga icoteras!!!11
Na szczęście dla naszych wrzodów na żołądku, schola odnalazła się w kącie opodal ołtarza - tak raczył umiejscowić ich sam proboszcz. Więc mogliśmy już we względnym spokoju ducha zakraść się tylnym wejściem, podpisać papierzyska, wrócić przed główne - i wejść.
A dalej już było epicko.
Było epicko, nieziemsko, męcząco i oczyszczająco jednocześnie, było cudownie, miłośnie i radośnie, było tak zajebiście, że mam ochotę wziąć rozwód tylko po to, by móc wziąć jeszcze raz taki zarąbisty ślub, jaki wzięliśmy 13 września!
- Jak pięknie - popłakała się pod kościołem nieznana nam stara znajoma.
- Często was oglądałem uśmiechniętych, ale tak szczęśliwych to was jeszcze nie widziałem - zaopiniował wiecznie wesoły stary znajomy.
- Wyglądacie jak z lat trzydziestych! Jak Rudolf Valentino i... - po chwili wahania - jego żona! - zakrzyknęła obyta kulturowo stara znajoma.
- Jaka piękna panna młoda - zawyła ślubująca przed dwoma laty kuzynka.
- Przecież każda panna młoda jest piękna - rzekła mama dyplomatycznie.
- Nie! Każda chce być piękna, ale nie każdej się to udaje!
Naprawdę, ze wszystkich epickich rzeczy w moim życiu nasz ślub był tak epicki, że mam ochotę umrzyć, zmartwychwstać i przeżyć to jeszcze raz. I chętnie wstawiłabym jakieś zdjęcia na dowód - ale dopiero do nas jadą (fotograf wczoraj skończył przebieranie). Jak dotrą - to dorzucę niezwłocznie, żebyście mogli swobodnie nas podziwiać, hue hue.
__________~ ~ EDIT ~ ~__________
I oto nasz plener ślubny oraz bezwstydna reklama jednego fajnego fotografa (ale serio, gość jest nieziemski)!
Fotograf zabawiał nas cały dzień i wymagał latania po całej okolicy, mamy więc mnóstwo niespójnych tematycznie zdjęć, co wygląda, jakby przez cały tydzień obsługiwało nas dziesięciu różnych papparazzich.
Mamy więc zdjęcia klasyczne - z sadu, jak i klasyczno-artystyczne - dokumentacja zniszczenia parasola.
Mamy też zdjęcia gwiazdorskie - z pomostu. Podczas tej sesji nie ucierpiał ani jeden snikers.
Mamy też zdjęcia bardzo filmowe a'la stary Bond - w tym samochodzie, który pozostawił nas zakochanymi, stęsknionymi etc.
No i mamy zdjęcia nienormalne - z miejsca, powiedzmy, pracy. Nie pytajcie, czemu.
Jak odwrócić uwagę drukarzy? Dać im do zabawy stary tunel suszący!
Albo stary dźwig do relokacji maszyn!
Yup, fotograf powiedział, że w kategorii dziwactw ślubnych to, co zrobiliśmy, plasuje się na naprawdę wysokiej pozycji. Więc jeśli poszukujecie fotografa, to możecie zdecydować się na tego i potraktować to jako wyzwanie :P
___________________________________________________
No i tak - na tym polegał cały wrzesień. Dlatego blog i cała reszta moich internetów leżała cokolwiek nieżywa. Ale jutro zaczynamy nowy miesiąc - a ja wciąż mam mnóstwo ambitnych blogaskowych planów do realizacji i jakieś dwadzieścia postów w przygotowaniu.
Ale to temat na inną nocię! :3



















.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)