Zapewne pamiętacie z moich poprzednich wywodów tę funkcję reklamy, która zazwyczaj jest nadrzędną, najpierwszą i najistnotniejszą - ma zachęcić odbiorców do zakupu!

Z tego też powodu firmy gotowe są poświęcić na promocję swoich produktów naprawdę wiele, wiele piniondzów, bo wierzą, że ta inwestycja się zwróci. A im większa - tym zwróci się bardziej. Więc im więcej piniondza włożymy w reklamę - grafikę, scenariusz, plan filmowy, aktorów - tym więcej piniondza dzięki niej wyjmiemy!

Tylko że nie.

PoloMarket

KLIK, by zobaczyć spot

Odkąd ekonomiści oficjalnie potwierdzili, że Polacy zaczęli uprawiać smartshopping*, wszystkie marki prześcigają się w opracowywaniu sprytnych, dobrych i niedrogich ofert. I mamy Oszczędzanie przez dodawanie w Cyfrowym Polsacie, mamy Wielosztuki w Żabce, mamy Myśl technoLogicznie w Saturnie - a pomiędzy tym wszystkim znalazł się też PoloMarket i Multilogika.
* - to tylko tak nieprzyzwoicie brzmi; generalnie chodzi o to, że przy wyborze produktu nie kierujemy się jedynie ceną lub jedynie jakością, ale jakością w stosunku do ceny, i w ogóle przemyśliwujemy zakupy, tacy jesteśmy smart bardzo, wow

Zacznijmy może od tego, że reklamy PoloMarketu nigdy nie były udane. Nie cechowały się ani oryginalnością przekazu, ani wyjątkowością ofert, nie były ładne, mądre, śmieszne - po prostu żadne. Niestety, nie mogę tego w namacalny sposób udowodnić, ale przyjmijmy, że potwierdzeniem moich słów jest fakt, że ani tych reklam nikt nie pamięta, ani nie można ich znaleźć (jedyne, co znalazłam, to kilka parodii robionych IVONĄ, garść amatorskich wygłupów w sklepach i parę dokumentacji administracyjnych nieprawidłowości). Wniosek - taki sobie market przeznacza na promocję takie sobie środki, w konsekwencji emitując takie sobie reklamy.

Aż tu nagle! - rusza z kopyta cała wielka kampania "Multilogika"! Ze specjalnie zaprojektowanym logo i designem, z całą specjalną stroną internetową, z superspecjalną ofertą, z opracowanym specjalnym pseudonaukowym wizerunkiem całokształtu i z, olaboga, Piotrem Fronczewskim!!!1

I cały ten wielki nakład sił i finansów sprawił, że ujrzałam reklamę i rzekłam: meh.

Logo Multilogiki jest nieczytelne. Żarówka w środku wyrazu nijak nie przypomina "o", które miała zastępować i sprawia, że wzrok ucieka na boki w poszukiwaniu sensu, a widz zapomina, że był w trakcie czytania. Sama za pierwszym razem, widząc zajawkę tej kampanii, nie odczytałam loga w poprawny sposób, i myślę, że nie byłam odosobniona w tym jednorazowym przejawie wtórnego analfabetyzmu (co już na wstępie fatalnie rokuje na dalszy przebieg kampanii).

Sam pomysł, jakkolwiek względnie oryginalny, ni cholery nie pasuje do przekazu. Reklam nie ogląda się uważnie - widz nie spija chciwie każdego słowa z ust lektora, tekstów zamieszczanych na ekranie nie czyta prawie wcale, a już na pewno nie śledzi z napięciem fabuły spotu, wyłapując wszelkie niuanse ze zwinnością niedźwiedzia chwytającego łososie.
Jeśli multilogiczny spot obejrzymy z uwagą porównywalną do tej, jaką poświęcamy ulubionemu serialowi, to okazuje się on nawet spójny; ale co z tego, skoro z daleka, obejrzany mimochodem, zafunduje widzowi taki dysonans poznawczy, że nie zostaje zapamiętamy? Cały ten stuff z odręcznym pismem, kartką w kratkę, profesorem i naukowością byłby znakomity, gdyby opowiadał o rabacie na artykuły szkolne - a nie o przecenach losowo wybranych produktów w jakimś markecie, którego nazwa w międzyczasie nam umknęła!

No i wisienka na torcie - Piotr Fronczewski we współczesnej rekonstrukcji roli Pana Kleksa. Ile PoloMarket musiał zapłacić, żeby aktor takiego kalibru godził się pajacować w kiepsko zaaranżowanej scence o zupełnie nieprzełomowym odkryciu zdziwaczałego pseudonaukowca? Lub: jak bardzo Fronczewski musiał być zdesperowany, żeby przyjąć tę rolę? I w jednym, i w drugim przypadku, postawił się w naprawdę złym świetle.


W jeszcze gorszym świetle natomiast jawi się sam PoloMarket. Zarówno postać Fronczewskiego, jak i spójność kreacji całej kampanii świadczy o tym, że poszły na to wielkie pieniądze, przeznaczone specjalnie na taki cel, i że zajęli się tym ludzie znający się na rzeczy. Tymczasem skuteczność tego, co powstało, prawdopodobnie będzie porównywalna ze skutecznością starych takich sobie reklam z takimi sobie ofertami. Ktoś tu zrobił coś naprawdę źle.

Przypomniało mi się, że mam na dysku zdjęcia zamierzchłych dzieł, które jeszcze nie ujrzały światła[wodu] dziennego. Posucha na blogasku to niezły moment, aby je pokazać i poudawać, że robi się coś ambitnego.


Oto kartka urodzinowa wykonana na osiemnastkę mojej najlepszej psiapsióły - jesoo, kiedy to było!

Ależ się nad nią wtedy narobiłam - miałam jazdę na kolaże, więc cierpliwie wycinałam z gazet i kolorowych papierków wszystkie te drobniusie elementy i wyklejałam, wyklejałam... Jakbym miała dzisiaj tak się bawić, to bym chyba qrwicy dostała.


Do tego wymyśliłam przestrzenny środek - opracowałam autorski mechanizm i zagospodarowałam powstałe tym sposobem składane kolumienki z niewiarygodnym wprost wyczuciem - pamiętam, że zajęło mi to mnóstwo czasu i jak tak teraz patrzę na efekt, to nie mogę uwierzyć, że mi się chciało, no naprawdę...


W ogóle to była ekstremalnie pamiętna osiemnastka.

Poznałam wtedy faceta psiapsióły, który w jej opowieściach był wspaniałym, dojrzałym i opiekuńczym mężczyzną, a okazał się dziwacznym typem z marginesu, dobre kilka lat od nas starszym, który po pierwszych toastach o mało co nie pobił się z psiapsióły szwagrem, kolegą i każdym jednym, który mu się nie spodobał...
...oraz wspierałam rzeczonego kolegę, dla odmiany rok młodszego, który bardzo przeżywał własną niedojrzałość, niestrawność po alkoholu, niezainteresowaną nim psiapsiółę i wygrażającego mu psiapsióły faceta...
...oraz zostałam obdarzona znienacka francuskim pocałunkiem przez starszą siostrę psiapsióły, zadeklarowaną wówczas biseksualistkę (obecnie dzieciatą i prawie mężatą).
Piękne czasy.



Następna następność to album - wykonany tego roku w sierpniu dla tej samej psiapsióły, dla odmiany na 21 urodziny, a otrzymany od niej z poleceniem odrestaurowania właśnie na powyższej osiemnastce.
Bez wyznaczonego deadline'u naprawdę ciężko się pracuje!

Album był z tych starszych - zdjęcia należało do niego wklejać, a poszczególne karty nakrywały arkusze bibułki. Ponadto stanowił pamiątkę po mamie psiapsióły, miał dużą wartość sentymentalną i był mocno nadgryziony zębem czasu.

Nie wiedziałam za bardzo, jak daleko mogę się posunąć przy naprawie - czy wymieniać poplamione karty? Czy wklejać nowe bibułki w miejsce starych, brudnych i pogniecionych? Czy obkładać go w imitację skóry? Czy do tego trzeba go rozkręcić? Generalnie strasznie bałam się za niego zabierać, żeby go przypadkiem nie zniszczyć i zarobić od psiapsióły z zabytkowej, dla odmiany ojcowskiej, dubeltówki.



Aż w końcu stwierdziłam, że dosyć tego jałowego zastanawiania się. Czas podjąć decyzję! Przedsięwziąć jakieś środki! Ruszyć z tym z kopyta!
Więc ruszyłam... zapytać mamy.

Mama ma odpowiednie wyczucie oraz wystarczająco wydatne doświadczenie introligatorskie, aby wiedzieć, co zrobić z takim fantem - po poważnej naradzie zdecydowałyśmy się na pozostawienie oryginalnych kart i bibułek oraz obłożenie albumu bez rozkręcania - w piękny, lakierowany papier o wysokiej gramaturze.
Jeśli miałabym z jakiegoś powodu kochać pracę w drukarni, to byłaby to właśnie dostępność epickich materiałów do zadań papieroplastycznych!



Wizyta na dwudziestych pierwszych urodzinach nie była już tak pamiętna - chyba się zestarzałyśmy :C

___________________________________________________

Na blogasku znów nieurodzaj - przyznam, że jakoś nie mam natchnienia. Moją kreatywność pochłaniają prace zaliczeniowe, a wolny czas spędzam na obszywaniu lalek na okres jesienno-zimowy (no ale ileż można ciągle lalki pokazywać!).

BTW: ostatnio w ogóle nie oglądałam telewizji. Jeśli spotkaliście się ostatnio z jakimiś skandalicznie złymi reklamami, dajcie cynk - dawno się nad niczym takim nie pastwiłam ;-)

Przyznaję - źle wychowałam swoje lalki. Poddałam się bowiem komercji, pogaństwu i złej zachodniej modzie, a także kuszącej perspektywie przebieranek i chęci porobienia ciekawych zdjęć. Efektem jest całkowity upadek obyczajów, satanistyczne praktyki, rewolucja seksualna, gender, kożuch na mleku i każde dowolne zło, jakie wam jeszcze przyjdzie na myśl.

Bo dziewczęta zorganizowały Halloween.

   - Ojej, a ty jeszcze się nie przebrałaś? - wyraziła umiarkowane zdziwienie Angie na widok Charlie w dresie i odruchowo poprawiła własny ubiór.
   - Przebrałam - odrzekła z roztargnieniem Charlie, nie poczytując pytania koleżanki jako obrazy wyłącznie dlatego, że całą jej uwagę pochłonęło wydrążanie jakiegoś zdrewniałego, bliżej niezidentyfikowanego obiektu. - Jestem wyuzdaną dresiarą, nie widać?
   Angie dyplomatycznie przemilczała cisnącą się na usta odpowiedź oraz komentarz na temat butów gryzących się z dresem pod każdym możliwym względem.
   - A ty, jak widzę - kontynuowała Charlotte, zerkając przelotnie na brunetkę i powracając do wydrążania - bardzo ambitnie przebrałaś się za Wertera.
   Domniemany Werter żachnął się tak, że aż mu załopotały poły szaty.
   - Jestem księciem! Księciem z bajki!
   - Też zawsze uważałam, że Cierpienia młodego Wertera to fajna bajka. Możesz to potrzymać, Królewiczu Jęczybuło?
   Nim wzburzona Angie zdołała się zorientować, trzymała w objęciach wór trocin. Uznała, że to dobry moment na zadanie fundamentalnego pytania.
   - Co ty, do cholery, robisz?
   - Dynię - udzieliła obszernego wyjaśnienia Charlie. Evangeline spojrzała krytycznie na zdrewniały, bliżej niezidetyfikowany obiekt.
   - Czy to jest nasza donica?
   - Nie - odparła cierpliwie sprawczyni bałaganu. - To jest dynia, z której wampir wyssał kolor i którą wybebeszył krwiożerczy królik z Monty Pythona. W ten sposób jest jeszcze straszniejsza.
   Brunetka chciała przewrócić oczami, ale jej oczy samoistnie skierowały się na nadciągającą zza kadru Mary.

   - Siedzę na koniu - pochwaliła się samczo Mary, po czym dodała już własnym głosem: - Prawda, że piękny?
   - Co to jest?! - zdębiała Angie.
   - Rusałka na zaczarowanym rumaku - objaśniła Mary radośnie, a zaczarowany rumak prychnął, wzbijając w powietrze tumany brokatu.
   - Ale co TO jest?!!
   - No tak, przecież was sobie nie przedstawiłam - zaśmiała się perliście rusałka, zsuwając się z konia i przystąpiła do prezentacji. - Poznajcie się proszę: to są moje psiapsióły, Angie i Charlie. Angie, Charlie, to jest Stefan. Stefan jest feministą i silnie angażuje się w walkę o równouprawnienie.
   - Uważam, że społeczeństwo powinno odrzucić destruktywny paradygmat sztucznie wykreowanej konstrukcji płci kulturowej - wypowiedział się Stefan.
   - Kocham tego gościa - oznajmiła Charlie w zapadłej ciszy.
   - Jejku, widzę, że obie już jesteście przebrane, pewnie za chwilę zaczynamy - Mary zmieniła temat z właściwą sobie beztroską - a ja się zastanawiam, czy wyglądam już wystarczająco rusałkowato?
   Angie w obliczu wymagającego rozwiązania problemu w końcu otrząsnęła się z szoku i spojrzała trzeźwo na zmartwionego rudzielca.
   - Myślę, że czegoś ci brakuje... ale chyba coś takiego mam. Jest różowe i błyszczące!

   I nieoceniona stylistka wydobyła coś z zanadrza.
   - Och! - Mary zaświeciły się oczy. - Różowe i błyszczące!
   - Różowe i błyszczące? - upewnił się Stefan.
   - Różowe i błyszczące - potwierdziła Angie.
   - TYLKO NIE TO! - wrzasnęła znienacka strasznym głosem Charlie, rzucając się do rąk trzymających spinkę koleżanek.
   - Ogarnij beret, satanistko - nie straciła rezonu brunetka, wyrywając się ze szponów rozszalałej dresiary. - Niektórzy lubią różowe i błyszczące, deal with it!
   - NIE WYPOWIADAJ TEGO! - ryknęła rzeczona satanistka z obłędem w oczach, próbując dogonić uciekającą Angie.
   - Czego? - zainteresowała się Mary, wodząc zdziwionym wzrokiem za skaczącymi po pomieszczeniu dziewczętami. - Deal with it?
   - Nie, jej chodzi o to róż... - Evangeline nie dane było udzielić współlokatorce pełnej odpowiedzi, bo w tym momencie z dzikim wrzaskiem dopadła ją Charlie i przewróciła na ziemię, zatykając jej usta dłońmi.
   - Ty tępa dzido! - wysyczała, dysząc z wściekłości. - Nie słyszałaś legendy?! Nie wiesz, że w Halloween każde wypowiedziane... TO, co mówiłyście... przywołuje z zaświatów jedną lalkę? Wtedy jej trupek wstaje z grobu i szuka... TEGO, co mówiłyście! - zakończyła z wysiłkiem, wyciągając spod siebie różową i błyszczącą kość niezgody.
    Na chwilę zapadła pełna narastającej grozy cisza.
   - Jeśli sądzisz, że damy się na to nabrać, to jesteś po prostu beznadziejna - zirytowała się nagle Angie i podjęła bezskuteczną próbę wygrzebania się spod koleżanki.
  - Sama jesteś beznadziejna, jeśli nigdy nie słyszałaś o Nocy Żywych Trupków!

   - Noc Żywych Trupków - ciągnęła Charlie złowieszczym tonem, groźnie potrząsając ściskanym w ręku motylkiem- to święto wszystkich zapomnianych Barbie, które swoje najlepsze chwile przeżywały w niesłabnącym blasku reflektorów jakieś czterdzieści lat temu. Piękne, długonogie blondynki o słodkich uśmiechach i niewinnych, starannie wymalowanych niebieskich oczach. Królowe wytwornego kiczu, panie przebojowej mody, cesarzowe dostojnego różu i władczynie wszelkich błyskotek. Na długo zawładnęły sercami niemal wszystkich ludzi na ziemi. Ale wraz z nadejściem nowego millenium Wielki Mattel stworzył nowe Barbie, i to ku nim zwróciły się reflektory, a dawne supergwiazdy umarły w zapomnieniu.
   Jednak legenda głosi, że są one gotowe powstać z grobów, jeśli w Halloween ktoś nieostrożny, zamiast zgodnie z tradycją zająć się odstraszaniem duchów, zacznie opowiadać o... TYM - tu Charlotte wymownie machnęła ozdobą. - Wtedy trupki wstają i podążają w kierunku... TEGO, aby przywrócić sobie choć namiastkę dawnej świetności.
   I dlatego trzeba TO natychmiast zniszczyć albo ukryć, bo już wywołaliście z pięć takich trupków, i jak się tu zaraz zlecą...
   - Kochanie - odezwała się Angie uroczyście. - Nie chcę ci przerywać, ale powiedz mi, co to jest?

   Wszyscy obecni przez chwilę trwali w milczeniu.
   - Rozumiem, że nie zapraszałyście nikogo na przyjęcie halloweenowe - rzekła ciężkim głosem Charlie.
   - No nie... a ty zapraszałaś?
   - Nie.
   Oczy dziewcząt skierowały się na Stefana.
   - Ja też nie! - prychnął oburzony, ale zamyślonym pannom najwyraźniej nie o to chodziło.
   - Myślę, że się zmieścimy - zadecydowała Mary.
   - I myślę, że nie ma na co czekać - poparła ją pospiesznie Angie.
   - Myślę, że nawet wręcz przeciwnie - poczyniła spostrzeżenie Charlotte.
   - Myślę, że nie wiem, o co wam chodzi - wyznał Stefan.
   - Arghhhrrghah - wypowiedział się trupek superstarki.
   - CHODU!

* w przedstawionej historii nie ucierpiał żaden superstar.

Jak obiecałam, tak też zrobiłam - przemalowałam rzeczory z jednego z zestawów akcesoriów, które sprawiłam moim lalkom, przy pomocy farb akrylowych i różnorakich lakierów do paznokci.

zestaw 1 - zwany roboczo Classic Barbie Look

W powyższym tuningu pominęłam wszystko, co srebrne. Pozostałe rzeczy natomiast podzieliłam na komplety: różowe klejnociki (kolia i torebka) oraz "cukierkowe" (buty i kopertówka).

O ile klejnociki poszły mi całkiem nieźle, o tyle mnóstwo czasu i nerwów poświęciłam na "cukierki", bowiem ich ziarnisto-styropianowa faktura powodowała u mnie migrenę, depresję i qrwicę zarazem. Zaczęłam je malować dobre parę miesięcy temu, a skończyłam dopiero dzisiaj, co obrazuje mniej więcej ogrom beznadziei, która ogarniała mnie za każdym razem, gdy próbowałam poprzez różne kolory i brokaty wydobyć z nich jakiś glam.

Co prawda wciąż nie są w moim odczuciu ani trochę glam. Tak naprawdę to nie są w ogóle żadne. Ale miałam już tak serdecznie dosyć ślęczenia nad nimi!!11

W każdym razie, w efekcie mojej ciężkiej pracy otrzymałam takie oto komplety:




Uznałam również, że to dobry moment, aby uskutecznić osobisty, eksperymentalny challenge pod nazwą "Ukaż piękno sztywnej lalki o mocno dyskusyjnej urodzie". Udział wzięły - jakaś Barbie Glitz n' Glam kupiona dawno temu w szmateksie oraz anonimowa Summer strzyżona dawno temu przez poprzedniego właściciela i podmalowana przeze mnie.

Są sztywne do granic możliwości - nogi plastikowe i niezginalne, talia nieskrętna, ręce nieodginalne na boki - najruchliwszą częścią ciała są u nich głowy. W dodatku mają dość puste wyrazy twarzy. Zasadniczo nie była to najprzyjemniejsza odmiana po pannach z Dreamhouse.

Ale zawzięłam się, przekopałam ograniczony asortyment ubraniowy moich dziewczyn, jakimś cudem skomponowałam dwie względnie spójne stylizacje - i nagle okazało się, że biedne sztywniary wiele zyskały w ładnych ciuszkach. Przed państwem spam zdjęciowy pod tytułem "Laski idą na imprezkę, a co się nie dogina, to się dowygląda".

Post z serii "nie znam się, to się wypowiem" - czyli Lunatyczka znowu pisze o muzyce!

Powszechnie wiadomo, że o gustach się nie dyskutuje, że melomana każdego rajcuje co innego, a także wolnoć Tomku w swoim domku. Mimo to chciałabym podzielić się własnymi, mocno subiektywnymi odczuciami na temat kilku artystów i przekonać się, czy w Internetach znajdują się jakieś zbłąkane dusze, które podzielą ze mną te poglądy (co będzie ciekawym doświadczeniem); albo zechcą z nimi polemizować (co będzie jeszcze ciekawszym doświadczeniem); albo stwierdzą, że nie znam się na muzyce (co nie będzie niczym odkrywczym, no ale).

http://gotmerockin.blogspot.com/2013/03/obywatel-grzegorz.html

http://lennon.wrzuta.pl/obraz/2zIEjrhFCKR/bono-madrid-the-joshua-tree

http://www.listal.com/viewimage/917058

3. Robert Smith
Na wstęp mojej edukacji muzycznej składała się również twórczość takich grup jak Dire Straits, Pink Floyd, Deep Purple i jeszcze parę innych klasyków - dotarcie do The Cure było więc tylko kwestią czasu. I o ile wszystkie wymienione zespoły wzbudziły mój spory szacunek, tak Smith przykuł moją uwagę w silniejszym stopniu.

Z twórczości The Cure wybrzmiewa bowiem zaawansowana, wypracowana, profesjonalna melancholia. I chociaż zdaję sobie sprawę, że przez to ich utwory bywają smutne, monotonne i nużące, to jednak coś mnie przy nich trzyma - fakt, że są w tym autentyczne. Że grało je kilku poważnych, nadwrażliwych chłopaków, którzy próbowali pogodzić się z własnym smutkiem, monotonią i znużeniem. Że ich gra właśnie taka smutna, monotonna i nużąca miała być. Bo takie jest życie.

I do kompletu - płaczliwy lament Smitha. Oooch, takie ciary.

Utwór do posłuchania - Love song, który właśnie jest taki smutny, że ściska, tak bliski monotonii, że wycisza, tak nieomal nużący, że intryguje, a człowiek zastanawia się, czy w końcu zrobi się nudno, czy znowu coś przykuje jego uwagę?
Podobno był to prezent ślubny dla pani Robertowej Smith. Ja od Księcia dostałam Simsy 4. Oh well.

http://jazzinphoto.wordpress.com/2013/11/04/sting-1979/

http://petit-pony-polli-in-musicland.blog.onet.pl/2008/12/07/hatifnats/

5. Michał Pydo
W końcu w mym bogatym życiorysie nastał moment, kiedy to weszłam w okres buntu - stałam się punkiem (czerń, trampki i agrafki), wpadłam w złe towarzystwo (klub literacki) i słuchałam ostrej muzyki (O.N.A. i Happysad).

Przy okazji, kierowana sugestiami złego towarzystwa, poszukiwałam nowych brzmień w dziedzinie muzyki polskiej. Odkryłam Leniwca, Koniec Świata oraz Zabili Mi Żółwia, jednak nie zaspokoiły one mojego pragnienia odkrycia czegoś większego. Brnęłam więc dalej, natrafiając na nieco bardziej miękki grunt ówczesnych świeżynek -  były to Pustki, Muchy, Kumka Olik i Saluminiezia. Aż w końcu dotarłam do Hatifnats.

Hatifnats było zjawiskiem osobliwym, bowiem w pewnym momencie po prostu pojawiło się na firmamencie polskich kapel. I błysnęło jak supernowa - nagle, z daleka, oszałamiająco, i na krótko. Załapałam się na ten błysk, kiedy ich świeżo wydaną płytę lansowała Trójka... i przepadłam. Jeszcze nigdy coś tak delikatnego nie wywarło na mnie tak ciężkiego wrażenia. Mgliste melodie o magicznym, nieuchwytnym klimacie z subtelnością godną babiego lata na łasce jesiennego wiatru niespodziewanie dały mi w pysk, a mnie to podjarało.

No i wokal - absolutnie, skrajnie niemęski! - a robi mi ciary jak cała pancerna dywizja.

Utwór do posłuchania - Waking in the dark, który osadza słuchacza w nieomal mistycznym krajobrazie i, nie zawracając sobie głowy prozaiczną podróżą przez aparat słuchowy do mózgu, szybkim strzałem trafia wprost w głąb duszy i rozchodzi się po całym ciele.