Chyba już czas najwyższy, żeby pokazać Wam coś z dziedziny lalkowania, w której co prawda nadal działam, i to nawet całkiem często, ale tylko niepublicznie - bo oczywiście żadnej z rzeczy, które zaczęłam, nie doprowadziłam jeszcze do końca, więc nie ma się czym publicznie przechwalać. Oprócz tym, co mam dla Was dzisiaj - książkami!
Mandark tęsknił.
Mijało właśnie kolejne słoneczne popołudnie - jedno z tych, które rodziły wspomnienia o minionych latach. Minione lata zaś pełne były długich, słonecznych popołudni, wypełnionych radosną beztroską, tańcem i muzyką Czajkowskiego. To zaś rodziło tęsknotę, która z największego nawet twardziela jest w stanie wycisnąć jedną, samotną, kryształową męską łzę.
W takich chwilach Mandark wsuwał się w swoją różową podomkę, zasiadał na bujanym fotelu w swoim ulubionym kącie i oddawał się rozmyślaniom o swojej trudnej przeszłości.
Było to jednak niezwykłe popołudnie - popołudnie, w którym przeszłość wyciągnęła po niego rękę.
Ostatnio na cudzym blogu wymądrzałam się, jak to smutno i niefajnie, że rodacy nasi z takim upodobaniem obchodzą Heloimy i inne (ch)amerykańskie zabawy, a tymczasem stare, dobre, słowiańskie zwyczaje, jak choćby Noc Świętojańska czy Andrzejki, odchodzą w zapomnienie...
No i zapomniałam o Andrzejkach.
Przypomniałam sobie dziś, ale niestety tak się nieszczęśliwie złożyło, że moje aktorki od ostatniego razu biegają gołe, bo zorganizowałam Wielkie Szycie Ciuchów na Sezon Jesienno-Zimowy. Wydziergałam już, jak na moje mizerne umiejętności i standardowy brak czasu, całkiem sporo - ale dopiero w chwili próby okazało się, że mimo tej sporości, nic nie pasuje do niczego.
Więc zanim swoje aktorki odziałam, zanim przygotowałam scenografię, zanim udało mi się pokonać grawitację (lampka ciągle spadała w środek przedstawienia - chyba jestem kiepskim oświetleniowcem) - noc mnie zastała, wszystkiego mi się odechciało i zrobiłam w sumie cztery zdjęcia.
Może to również kwestia tego, że zrobiłam je przed rozpisaniem scenariusza?
- Hejka, krejzolki! - przywitała się Jenny radośnie. - Patrzcie, kogo zmówiłam na imprezę!
- Imprezę? - zdziwiła się łagodnie Mary.
- Krejzolki? - wykrztusiła Charlie.
- Czemu nie pukasz? - oburzyła się Evangeline. - Włazisz tu jak do siebie!
- Nie macie drzwi - zauważyła Jennifer z właściwą sobie bystrością, po czym objęła wpół wprowadzoną nieznajomą, anonsując: - A to jest Esmeralda! Esmeralda jest prawdziwą Cyganką i powiedziała, że bardzo chętnie będzie się z nami bawić w andrzejkowe wróżby!
- No cześć - bąknęła nieśmiało Esmeralda. - W sumie nie wiem, co mam niby z wami robić, no ale ona bardzo nalegała... - rzuciła beztrosko uśmiechniętej blondynce nienawistne spojrzenie.
- Jak to, nie wiesz? - Mary znów się zdziwiła. - Przecież wszystkie Cyganki to niezrównane wróżbitki!
- Albo oszustki - dopowiedziała życzliwie Angie, spoglądając na nową znajomą z niechęcią.
- Głupie jesteście! - zaśmiała się Jenny. - Esmeralda nie jest wróżbitką ani oszustką, tylko tancerką!
Zainteresowana spojrzała na koleżankę spode łba.
- Owszem, jestem tancerką. Więc może teraz łaskawie mi wyjaśnisz, do czego właściwie jestem wam potrzebna?
- No bo musisz z nami robić andrzejkowe wróżby - odrzekła Jennifer, wykazując niezrównaną umiejętność logicznego myślenia.
Charlie frasobliwie podrapała się po nosie.
- To dzisiaj są Andrzejki?
- Były wczoraj - mruknęła Cyganka.
- Ale rekwizyty są ciągle świeże! - zripostowała blondynka, wydobywając z zanadrza zakurzoną, zdobioną szkatułę ze szklaną kulą i grubą księgę do chiromancji. Dziewczęta natychmiast zwróciły się ku Jenny, z zapartym tchem chłonąc wysączającą się z tajemniczych przedmiotów magię. Następnie spojrzały na Esmeraldę z dziecięcą nadzieją. Tancerka zmierzyła je ciężkim wzrokiem.
- No dobra.
- Widzę... - zaczęła Cyganka ostrożnie - widzę kurz na świeczniku. W sumie kula też jest zakurzona.
- Robisz to źle - zirytowała się Angie. - Tyle to i ja widzę. Weź spojrzyj jakoś lepiej, tym złym cygańskim okiem czy coś tam!
- Użyj mocy! - dopingowała oszczędnie Mary.
- To nie ma sensu - zaopiniowała głośno Charlotte. - Może lepiej powróż nam z ręki?
- Albo zrób coś prostego, może poustawiaj nam buty do drzwi!
- My nie mamy drzwi, do cholery!
- Butów też nie.
- Czy to oznacza, że wszystkie zostaniemy starymi pannami?
- Zapytaj Cyganki, to ona jest wróżbitką...
- NIE, kruca wasza bomba!!! - wrzasnęła Esmeralda. - Nie jestem! Nie umiem wróżyć! Jestem tancerką, do diabła ciężkiego!
Evangeline spojrzała na nią krytycznie.
- Jakoś tak sztywna strasznie jesteś, jak na tancerkę...
Esmeralda rzuciła jej mordercze spojrzenie.
- Dlatego ją tu przyprowadziłam! - wyjaśniła Jenny. - Jak skończymy wróżyć, przystępujemy do treningu osobistego! Trochę ruchu i Eśka będzie kicać jak primaballerina!
- No super, ale może niech to wróżenie w końcu się zacznie? - zasugerowała znudzonym tonem Charlie. - Albo chociaż nam zaśpiewaj, no kurde, jak już masz z nami mieszkać, to się na coś przydaj.
- Zaśpiewać, hę? - zapytała Cyganka cierpkim tonem. - Bo to takie cygańskie, nie? I może jeszcze szabadabada amore, co?!
A jak wyglądają andrzejkowe skutki pseudocygańskiej magii - to temat na inną nocię!
No i zapomniałam o Andrzejkach.
Przypomniałam sobie dziś, ale niestety tak się nieszczęśliwie złożyło, że moje aktorki od ostatniego razu biegają gołe, bo zorganizowałam Wielkie Szycie Ciuchów na Sezon Jesienno-Zimowy. Wydziergałam już, jak na moje mizerne umiejętności i standardowy brak czasu, całkiem sporo - ale dopiero w chwili próby okazało się, że mimo tej sporości, nic nie pasuje do niczego.
Więc zanim swoje aktorki odziałam, zanim przygotowałam scenografię, zanim udało mi się pokonać grawitację (lampka ciągle spadała w środek przedstawienia - chyba jestem kiepskim oświetleniowcem) - noc mnie zastała, wszystkiego mi się odechciało i zrobiłam w sumie cztery zdjęcia.
Może to również kwestia tego, że zrobiłam je przed rozpisaniem scenariusza?
- Nie uważacie, że podniosła nam się stopa życiowa? - odezwała się refleksyjnie Charlie, spoglądając w zadumie na stojące opodal złote świeczniki.
- To tymczasowe - uspokoiła ją Mary. - Podobno w najbliższej przyszłości mamy się przeprowadzać. I to do prawdziwego mieszkania, a nie dwóch kawałków brystolu stawianych czasem na biurku.
- W najbliższej przyszłości! - parsknęła Angie donośnie. - Jeśli prędkość naszej przeprowadzki będzie taka, jak prędkość tego internetu, to nie wróżę nam szybkiej poprawy sytuacji. Musimy wziąć sprawy we własne ręce, do wielokrotnie chędożonej niewiasty!
- Czy przez wzięcie sprawy we własne ręce rozumiesz oglądanie brazylijskich seriali? - spytała Charlotte niewinnym tonem. Zdemaskowana miłośniczka oper mydlanych zamordowała ją wzrokiem.
- Szukanie agencji nieruchomości, wyobraź sobie.
- O, pokaż! - ożywiła się Mary i zerwała się z kanapy, nie bacząc na fakt, że tym samym zrzuciła na ziemię piastowanego przed chwilą dziobaka. Dziobak pozbierał się z podłogi i z godnością oddalił się do swojego koszyka - w samą porę unikając rozdeptania przez parę gustownych sandałków na obcasie.
- Hejka, krejzolki! - przywitała się Jenny radośnie. - Patrzcie, kogo zmówiłam na imprezę!
- Imprezę? - zdziwiła się łagodnie Mary.
- Krejzolki? - wykrztusiła Charlie.
- Czemu nie pukasz? - oburzyła się Evangeline. - Włazisz tu jak do siebie!
- Nie macie drzwi - zauważyła Jennifer z właściwą sobie bystrością, po czym objęła wpół wprowadzoną nieznajomą, anonsując: - A to jest Esmeralda! Esmeralda jest prawdziwą Cyganką i powiedziała, że bardzo chętnie będzie się z nami bawić w andrzejkowe wróżby!
- No cześć - bąknęła nieśmiało Esmeralda. - W sumie nie wiem, co mam niby z wami robić, no ale ona bardzo nalegała... - rzuciła beztrosko uśmiechniętej blondynce nienawistne spojrzenie.
- Jak to, nie wiesz? - Mary znów się zdziwiła. - Przecież wszystkie Cyganki to niezrównane wróżbitki!
- Albo oszustki - dopowiedziała życzliwie Angie, spoglądając na nową znajomą z niechęcią.
- Głupie jesteście! - zaśmiała się Jenny. - Esmeralda nie jest wróżbitką ani oszustką, tylko tancerką!
Zainteresowana spojrzała na koleżankę spode łba.
- Owszem, jestem tancerką. Więc może teraz łaskawie mi wyjaśnisz, do czego właściwie jestem wam potrzebna?
- No bo musisz z nami robić andrzejkowe wróżby - odrzekła Jennifer, wykazując niezrównaną umiejętność logicznego myślenia.
Charlie frasobliwie podrapała się po nosie.
- To dzisiaj są Andrzejki?
- Były wczoraj - mruknęła Cyganka.
- Ale rekwizyty są ciągle świeże! - zripostowała blondynka, wydobywając z zanadrza zakurzoną, zdobioną szkatułę ze szklaną kulą i grubą księgę do chiromancji. Dziewczęta natychmiast zwróciły się ku Jenny, z zapartym tchem chłonąc wysączającą się z tajemniczych przedmiotów magię. Następnie spojrzały na Esmeraldę z dziecięcą nadzieją. Tancerka zmierzyła je ciężkim wzrokiem.
- No dobra.
- Widzę... - zaczęła Cyganka ostrożnie - widzę kurz na świeczniku. W sumie kula też jest zakurzona.
- Robisz to źle - zirytowała się Angie. - Tyle to i ja widzę. Weź spojrzyj jakoś lepiej, tym złym cygańskim okiem czy coś tam!
- Użyj mocy! - dopingowała oszczędnie Mary.
- To nie ma sensu - zaopiniowała głośno Charlotte. - Może lepiej powróż nam z ręki?
- Albo zrób coś prostego, może poustawiaj nam buty do drzwi!
- My nie mamy drzwi, do cholery!
- Butów też nie.
- Czy to oznacza, że wszystkie zostaniemy starymi pannami?
- Zapytaj Cyganki, to ona jest wróżbitką...
- NIE, kruca wasza bomba!!! - wrzasnęła Esmeralda. - Nie jestem! Nie umiem wróżyć! Jestem tancerką, do diabła ciężkiego!
Evangeline spojrzała na nią krytycznie.
- Jakoś tak sztywna strasznie jesteś, jak na tancerkę...
Esmeralda rzuciła jej mordercze spojrzenie.
- Dlatego ją tu przyprowadziłam! - wyjaśniła Jenny. - Jak skończymy wróżyć, przystępujemy do treningu osobistego! Trochę ruchu i Eśka będzie kicać jak primaballerina!
- No super, ale może niech to wróżenie w końcu się zacznie? - zasugerowała znudzonym tonem Charlie. - Albo chociaż nam zaśpiewaj, no kurde, jak już masz z nami mieszkać, to się na coś przydaj.
- Zaśpiewać, hę? - zapytała Cyganka cierpkim tonem. - Bo to takie cygańskie, nie? I może jeszcze szabadabada amore, co?!
BŁYSK WIZG PIERDUT
A jak wyglądają andrzejkowe skutki pseudocygańskiej magii - to temat na inną nocię!
Wszystko zaczęło się od malutkiego, zamykanego plasticzku od niewiadomoczego, który walał się po domu. Walał się, walał, aż spojrzałam na niego przytomnym wzrokiem i rzekłam: skala! będzie pasował lalkom! I wprawiłam w plasticzek laptop.
Okazało się, że do laptopa całkiem nieźle pasuje niedokończony prototyp kanapy, jeśli tenże prototyp postawimy na niedoszłym oparciu, zamiast na zamierzonym siedzisku. No a jak już jest laptop i kanapa, to wypadałoby zrobić jakiś designerski stoliczek.
Śliczny, eliptyczny kartonik po serze był designerski już od swego zarania, dopełniłam zatem dzieła, dziurawiąc go odpowiednio, malując na czarno, lakierując i wprawiając
I jedną przypadkową książką (bo tylko taką okładkę znalazłam).
Do tego dywanik z czyścidła do okularów (bo nie znalazłam żadnego feszyn futerka).
No i dziobak. Bo tak.
Poza tym pochwalę się: w sklepie z angielskimi klamotami znalazłam sobie Jake'a (prawdopodobnie Making Waves) od Liv Dolls.
Jake jest nie dość, że facetem, to w dodatku facetem o dość dyskusyjnej livkowej urodzie, co powinno być dla mnie wystarczająco dobrym powodem, aby nie biec do bankomatu i z powrotem w jak największym pośpiechu, żeby go czasem w ciągu tych pięciu minut nikt spośród klamotów nie ukradł.
Kwestie są dwie - nie chciałam mieć żadnych lalek Liv, bo uważam ich wprawiane oczęta za psychopatyczne, a głowy za zbyt duże; oraz nie chciałam mieć w zbiorze facetów, no bo po co, jak nawet nie będę umiała ich wystylizować.
Niestety, Jake miał dar przekonywania. Mianowicie taki, że kosztował niecałą dychę.
Której akurat nie miałam w portfelu, więc musiałam do bankomatu i z powrotem w tym pośpiechu etc.
No i jest, i cieszy oczy me, oraz oczy Angie, jest bowiem taki artykułowany i wesoły.
I goły.
Skłonił mnie do jeszcze jednej refleksji, mianowicie - jeśli kiedykolwiek uważałam głowy obecnych barbioszek za wielkie, to właśnie zmieniłam zdanie - szanowny Jake ma łeb jak sterowiec, co znakomicie podkreśla jego pełna objętości fryzura.
