Są dni, kiedy muszę gorączkowo zastanawiać się po nocach, żeby wpaść na dobry pomysł realizacji projektu.
Są dni, kiedy pstrykam, a wymagany projekt niemal materializuje się sam.
Są dni, kiedy projekt leży i ja leżę, i rozmyślam tylko o tym, czy już osiągnęłam apogeum bezmyślności.
Są dni, kiedy nie muszę nic projektować i wszystkie myśli poświęcam obowiązkom bieżącym.

Aż wreszcie są dni, kiedy do pokoju wpada zorganizowana grupa przestępcza, która każe mi rzucić wszystko i tworzyć historię. Historię, która zmieni bieg historii.
Tak naprawdę to nie, ale wiecie.

 Tymczasem poświęćmy chwilkę na podziwianie mego nieoczekiwanego zbioru Monsterek.

Nie wiem, jak to się stało, i dlaczego stało się tak nagle, i dlaczego stało się wszystko naraz. Do niedawna snułam jedynie luźne przypuszczenia na temat ewentualnego zakupu kilku ciekawszych straszyciółek - w większości for fun  for science w celach artystycznych. Przygotowałam sobie rzetelną wishlistę i zaczęłam śledzić allegrowe aukcje oraz przeceny w marketach z zainteresowaniem godnym przeciętnego meczu tenisa stołowego.

Wtem! Średnio satysfakcjonująca przecena na średnio chcianą lalkę.
I ja ją kupiłam.  
Because fcuk logic.

Dzień później! Szalone ceny na Allegro i trzy lalki z wishlisty u jednej sprzedającej!
I ja je kupiłam. Dwie. Oraz jedną, której wcale nie chciałam, ale była ładniejsza niż ta, którą chciałam.
Because fcuk logic.

Obecnie! Te trzy panny, które naprawdę chciałam - Lagoonafire, Ghoulia i Frankie - będą skrzywdzone i uczynione OOAKami.
Natomiast ta, której wcale nie chciałam - Operetta - pozostanie nietknięta ni pędzlem, ni dłutem, bo jest naprawdę ładna.
Because fcuk logic hard!



A teraz przejdźmy do historii mego życia, która uniemożliwiła mi przygotowanie prawdziwego sylwestrowego posta.

Kupiłam sobie wczoraj w Pepco jedno z tych małych szujstw:

źródło

Miałam do wyboru dwie widoczne powyżej wersje z Fineaszem i Ferbem. Wzięłam górną tylko dlatego, że zawierało Pepe Dziobaka. A dziobaki są osom.

Przyniosłam do domu cała szczęśliwa, odpakowałam, i co? Jajco. Pepe Dziobak był przyspawany do cholernych portek cholernego Fineasza. No ale nic to, nie takie rzeczy się kroiło.


Wzięłam więc chłopaków w rękę i zaczęłam piłować. I piłować. I piłować. Ale Fineasz był małym gnojkiem i nie chciał dać odpiłować sobie od portek Pepe Dziobaka.

Zwiększałam więc nacisk. I zwiększałam. I zwiększałam.

I ten gnojek nagle zmienił zdanie.

Efekt?


Mój opuszek środkowego palca jest obecnie dekielkiem na zawiasie z kawałka skóry. Yay!

Dlatego też nie mam obecnie ani możliwości, ani nawet chęci, na poczynienie jakiegokolwiek lalkowego, sylwestrowego craftingu.